علی ربیعی

کتابخانه برای خیلی از ما در سالهای پیش فراتر از چند قفسه و میز امانت بود؛  دری بود به جهانی متفاوت که به روی کودکی در یک محله‌ی کم‌برخوردار باز می‌شد. بسیاری از ما همان‌جا، لابه‌لای کتاب‌ها، برای اولین بار به این دریافت رسیدیم که می‌شود فراتر از تجربه‌های روزمره فکر کرد و آینده‌ای بلندپروازانه برای خود رقم زد.
اخیراً در دیداری که با مدیران کتابخانه‌های عمومی تهران داشتم، دوباره به این پرسش اندیشیدم: کتاب و کتابخانه در هیاهوی زندگی امروز ما چه جایگاهی دارند؟ آیا هنوز هم می‌توانند مسیر زندگی فرزندان طبقات کم‌برخوردار را تغییر دهند؟ من خودم از دل چنین تجربه‌ها بیرون آمده‌ام. می‌دانم وقتی کتاب در دسترس باشد، فقط دانسته‌های انسان را گسترش نمی‌دهد؛ بلکه افق‌ انتخاب‌هایش را وسیع‌تر می‌کند و به او جرأت و امکان می‌دهد که سرنوشت خود را به گونه دیگری رقم بزند.
از پنجره‌ای رو به جامعه، تا آینه‌ای رو به خویشتن 
رابطه نسل‌ها با کتاب، داستان یکسانی نیست. نسل متولد دهه ۵۰، در روزگاری قد کشید که کتاب و مطبوعات، اصلی‌ترین راهِ رسیدن به آگاهی بودند.
خواندن، برای بسیاری از آدمها، یعنی شناخت تاریخ و سیاست، فهم زیر و بم‌های اجتماعی و پیداکردن جای خود در جامعه. اما نسل نو در دنیای دیگری زندگی می‌کند؛ دنیایی که اطلاعات با چند لمس ساده در دسترس است؛ جایی که پادکست‌ها و شبکه‌های اجتماعی، بخشی از نیازهای یادگیری را پاسخ می‌دهند. این روزها کتاب‌های خودشناسی، سلامت روان و مهارت‌های فردی، میان جوانان طرفداران زیادی دارد. همین‌جاست که سوال اصلی پیش می‌آید: آیا مطالعه که روزگاری پنجره‌ای بود برای شناخت جامعه، حالا بیشتر به آینه‌ای برای شناخت «خود» تبدیل شده است؟
داستان نسل‌ها؛ فراتر از یک شکاف
پاسخ به این سوال ساده نیست. هیچ نسلی یکسان نیست و نمی‌شود آن را با یک حکم کلی برچسب زد. هنوز جوانان بسیاری هستند که دغدغه‌ی تاریخ و جامعه دارند، همان‌طور که نسل‌های قبل هم کتاب‌های شخصی می‌خواندند. برای فهم این تغییر، باید ببینیم مردم چرا سراغ کتاب می‌روند و اصلاً چه نیازی را در زندگی‌شان پاسخ می‌دهند. 
کارل مانهایم جامعه‌شناس مجارستانی نکته‌ی ظریفی دارد؛ او می‌گوید نسل‌ها فقط با سال تولد تعریف نمی‌شوند، بلکه تجربه‌های مشترک تاریخی و اجتماعی است که نگاهشان را شکل می‌دهد. دو نسل ممکن است یک کتاب واحد بخوانند، اما یکی در آن نشانه‌هایی برای فهم جامعه پیدا کند و دیگری پاسخی برای پرسش‌ها و تلاطم‌های شخصی‌اش. البته عادت‌های مطالعه هم فقط به نسل برنمی‌گردد؛ خانواده، مدرسه و شرایط اقتصادی سهم بزرگی دارند. مفهوم «سرمایه فرهنگی» بوردیو جامعه‌شناس فرانسوی هم همین را یادآوری می‌کند که فرصت بهره‌مندی از کتاب، برای همه یکسان نیست.
زخم‌های شخصی و ریشه‌های اجتماعی
اینکه نسل جدید این‌قدر سراغ خودشناسی و سلامت روان می‌رود، نباید بی‌درنگ به حساب بی‌اعتنایی به جامعه گذاشته شود. اضطراب، درگیری‌های شغلی و ابهامِ درباره‌ی آینده، دردهای واقعی‌اند. گیدنز جامعه‌شناس انگلیسی از «بازاندیشی هویت» در دنیای مدرن حرف می‌زند؛ وضعیتی که در آن آدم‌ها ناچارند مدام درباره‌ی خودشان تصمیم بگیرند. کتاب می‌تواند در این مسیر همراه خوبی باشد، به شرط آنکه مسائلِ کلان اجتماعی را به ضعف‌های شخصی تقلیل ندهد. نمی‌شود بیکاری و ناامنیِ اقتصادی را فقط با توصیه‌های انگیزشی حل کرد. شناخت خویشتن نباید باعث شود ریشه‌های اجتماعی رنج‌هایمان را فراموش کنیم.
سواد روایی؛ پل زدن میانِ من و ما
در این میان، باید از «سواد روایی» حرف زد؛ یعنی همان توانایی فهمیدنِ روایت‌ها و دیدن ماجرا از زاویه‌های مختلف. انسان، جهان را فقط با داده‌ها و خبرها نمی‌فهمد؛ با داستان‌هاست که ما تکه‌های پراکنده‌ی تجربه‌هایمان را به هم وصل می‌کنیم، رنج دیگری را حس می‌کنیم و درباره‌ی گذشته و آینده قضاوت می‌کنیم. کتاب‌خوانی، همین توانایی را در ما پرورش می‌دهد؛ به ما یاد می‌دهد روایت‌های ساده و آماده را نپذیریم و یاد بگیریم هر مسأله‌ای را از منظرهای گوناگون ببینیم. چنین سوادی، هم به درکِ بهتر «خود» کمک می‌کند و هم به فهم عمیق‌ترِ جامعه.
درنگی در دنیایِ دیجیتال
رسانه‌های دیجیتال، ماهیتِ مطالعه را از بین نبرده‌اند، بلکه شکلش را تغییر داده‌اند. کتاب صوتی، پادکست و مقاله‌های اینترنتی، راه‌های تازه‌ای پیش پای ما گذاشته‌اند. با این‌همه، دریافت تکه‌تکه‌ی اطلاعات، با همراهی پیوسته با یک اندیشه تفاوت دارد. خواندن عمیق به ما فرصت درنگ و دنبال کردن یک استدلال و پیوند زدن مفاهیم می‌دهد. در دنیایی که مدام ما را به سمت محتوای بعدی هل می‌دهد، همین «درنگ کردن» ارزشمندترین کار است.کتاب چاپی هم فقط یک ظرف نیست؛ بوی کاغذ و سنگینی‌اش در دست، تجربه‌ای حسی و زنده است. شاید به همین دلیل است که پژوهش‌ها می‌گویند خواندن روی کاغذ، درک عمیق‌تری به ما می‌دهد.
عدالت؛ همان حلقه مفقوده
برای اینکه بفهمیم مطالعه در ایران واقعاً به سمت فردگرایی رفته یا خیر، نیاز به پژوهش‌های دقیق‌تری داریم که انگیزه‌های خواندن را در کنار هم بسنجد. اما بهتر است به‌جای قضاوت درباره‌ی نسل‌ها، به تجربه‌ی خود خوانندگان گوش بدهیم.
شاید کتاب هنوز هم همان کار مهم قدیمی را انجام می‌دهد، اما در شرایطی تازه. کتاب کمک می‌کند هم خودمان را بفهمیم و هم جهانِ مشترکمان را دقیق‌تر ببینیم. این دو شناخت، نباید از هم جدا بیفتند. کسی که خودش را می‌شناسد، اگر فرصتِ گفت‌وگو با جامعه را داشته باشد، می‌تواند رنج شخصی‌اش را به یک مسئله‌ی عمومی پیوند بزند و در تغییر وضعیت، سهمی داشته باشد.
دسترسی به کتاب، فقط یک موضوع فرهنگی نیست؛ مسأله عدالت و آینده است. کتابخانه‌های محلی و سیار، این فرصت را به زندگی روزمره نزدیک می‌کنند. کتاب نباید کالای لوکسی برای آراستن قفسه‌ها باشد؛ بلکه باید در دسترس کودکی باشد که هنوز نمی‌داند یک کتاب چه افقی پیش رویش می‌گشاید.
آینده‌ی ایران از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که کودکی کتابی را باز می‌کند؛ کتابخوانی تجمل نیست، فرصتی برای دیدن جهان با نگاهی دقیق‌تر است.

شما چه نظری دارید؟

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 / 300
captcha

پربازدیدترین

پربحث‌ترین

آخرین مطالب

بازرگانی